NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
W ostatnim odcinku Ryo doznał kontuzji podczas meczu.
Hana bardzo mu pomagała.
- Tak. - Przykładała lód i gotowała.
Bardzo starała się wywrzeć na nim dobre wrażenie.
Chciałabym to rozgryźć
- i przydałaby mi się twoja pomoc. - Dobrze.
Powiedziała wszystko, poza: „Lubię cię”.
Poszła na całość,
ale Ryo ma teraz ciężko. Trudno mu...
- Dzielić entuzjazm. - Przez kontuzję.
Pospieszyła się z tym.
Pewnie panikuje.
Oboje spędziliśmy dość dużo czasu,
mieszkając za oceanem.
Podoba mi się też jego stabilność finansowa.
Wyglądasz prawie jak mój były.
Mrugasz podobnie do niego.
Wygląda jak jej były...
To na pewno było skuteczne.
Sposób, w jaki mruga...
- Naprawdę jest taki podobny? - Serio?
Przecież każdy mruga mniej więcej tak samo.
Musi go obserwować.
- Właśnie. - Prawda?
By wiedział, że go interesuje.
- Jest zaintrygowana. - I mówi o tym,
że ma go na radarze.
Rosja, prawdziwa mistrzyni.
Cały kraj?
- Są ze stali. - Odporni.
Ich prezydent jeździ na niedźwiedziu.
Nie, na tygrysie. Dość, by zrobili zdjęcie.
- To inna rasa. - Racja.
Tupas wykradł Emikę do pokoju zabaw.
Jest dość asertywny.
Chcę obejrzeć Yesterday.
Daj znać, to dołączę. Może pójdziemy wtedy,
- co na obiad. - Pewnie.
Emika twierdzi, że mogłaby z nim chodzić.
Kai zaprosił Vivi na garncarstwo.
Bawili się naprawdę dobrze.
Ale ważna była rozmowa, która wydarzyła się wcześniej.
- U dziewczyn. - Wieczorem.
Wolałaby iść z Ryo.
Zdawała się zapomnieć, że umówiła się z Kaiem.
Umawialiśmy się na to, ale nie wiedziałam, że to już.
- Super. - Chodźmy.
- Ładna pogoda. - Racja.
Poszła „z braku laku”.
Gdyby nie musiała, pewnie by nie poszła.
Tak to zabrzmiało.
Ale Kai nalegał.
W ostatniej scenie jedli razem curry Vivi.
- Aż weszła Hana. - A potem...
- Co tam? - Nic. Chcesz pogadać?
Ja? Pewnie.
- Złożyłaś to? - Tak.
- No proszę. - Co?
Musiało być jej ciężko.
Vivi ma dar oczarowywania ludzi.
Robi to bez najmniejszego wysiłku.
Nie wydaje się knuć i manipulować.
- Taka po prostu jest. - Racja.
Dlatego tak to boli Hanę.
- Bo tego nie ma? - Cóż...
Gdyby Vivi bardzo się starała,
Hana nie brałaby jej serio.
Ale Vivi nie da się oprzeć.
- Prawda? - To różnica.
- Taka jest. - Ryo się to podoba.
Był podłamany z powodu kontuzji.
Ciężko widzieć, gdy twoja rywalka sprawia, że Ryo znów się uśmiecha.
- To ciężkie. - Tak.
Na pewno Kai ją pocieszy.
Pokaże swoje komediowe umiejętności.
Przestań.
- Nie bądź ostry. - Patrzcie.
28. TYDZIEŃ
- W pokoju zabaw? - Tak.
SPRAGNIONY CZUŁOŚCI
Byłeś tam?
- Nie. - To pierwszy raz?
- Pokażę ci go. - Dzięki.
Wciąż tam są.
To wcale nie pachnie.
- To? Może. - To.
To mój pierwszy raz.
- Tak to wygląda. - Podoba ci się?
Duży, naprawdę fajny.
Co się dzieje?
Osoba, którą darzę wyjątkowymi...
uczuciami...
Nie wiem, jak z nim rozmawiać.
Wprowadziłam się do tego domu między innymi dlatego,
że nie mam dużego doświadczenia w związkach
i chciałam to zmienić.
Wiedziałam, że muszę coś zmienić.
Naprawdę chciałam się rozwinąć i starałam się, jak mogłam.
Nie wierzę, że płaczę.
Nic w tym złego.
- To normalne. - Jestem żałosna.
- Każdy to czasem przeżywa. - Tak?
- Co do Vivi... - Tak?
Od początku mam poczucie,
że jest dużo bardziej kontaktowa ode mnie,
nawet mimo wszystkich moich prób.
Rozmawia im się dużo łatwiej.
Już wcześniej było mi przykro z tego powodu.
A teraz zobaczyłam, jak odchodzą, by pogadać we dwoje.
Po prostu...
nie wiem, czemu aż tak płaczę.
Musisz naprawdę go lubić.
Tak...
Jestem sfrustrowana.
Starałam się, ale to za mało.
Wyczułam już,
że Ryo nic do mnie nie czuje.
Ale gdybym się poddała, to nic by się nie zmieniło
i nie rozwinęłabym się.
Nawet jeśli nic nie czuje,
to chciałam spróbować, by polubił mnie chociaż trochę.
Ale czuję...
że to za dużo. Chcę się poddać.
- Czemu? - Nie wytrzymam tego.
Jak dzisiejsza randka?
Fajnie. To była randka?
Robiliśmy ceramikę.
- Ceramikę? - I tyle.
- To bardzo... - A więc to nie randka.
- Po prostu byliście tam razem. - Właśnie.
- Po prostu... - Spotkaliśmy się.
Jako znajomi.
- Platonicznie. - Tak.
- Rozumiem. - Jasne.
Cenię swój czas. Może aż za bardzo.
Zawsze chcę wiedzieć, co będę robić
i z kim.
Naprawdę to rozumiem.
Mam 26 lat i chcę niedługo się ożenić.
Nie myślę: „Czy chciałbym z nią być”,
tylko: „Czy ona może być matką moich dzieci?”.
Rozumiem.
Mam naprawdę podobnie.
Często czuję,
że nie ma co spieszyć się ze związkiem.
- Jesteś naprawdę dojrzała. - Cenię swój czas...
Nie poznałem tak poukładanej osoby w tak młodym wieku.
Vivi jest po prostu czarująca.
Potrafi bez trudu dogadać się z Ryo.
Muszą mieć świetną chemię. To dla mnie oczywiste.
To oczywiste. Vivi i Ryo muszą czuć,
że szybko się do siebie zbliżają.
- Tak... - No właśnie.
Widzę to.
Boję się, że odrzuci mnie, jeśli wyznam mu swoje uczucia.
Lub że postawię go w trudnej sytuacji.
Nie martw się jego reakcją.
- Naprawdę? - Jeśli zwierzysz mu się,
a mimo wszystko wam nie wyjdzie,
to nie możesz zrobić nic więcej.
Ale będziesz mogła wykorzystać to w przyszłości.
Może spróbuję.
Jeśli mnie odrzuci,
to i tak spadnie mi z barków spory ciężar.
Jest w tobie coś
niezaprzeczalnie wyjątkowego.
Znajdziesz kogoś, kto pokocha cię taką, jaka jesteś.
A ty? Spodobał ci się ktoś?
Spodobał?
Spędziłem trochę czasu z Vivi
i spodobała mi się jej szczerość.
Będąc z kimś szczerym, byłbym szczery wobec siebie.
O nie. Przepraszam za to, co powiedziałam.
- Nie martw się. - Ale...
Ta informacja nie wpływa na moje uczucia.
To ciekawy zwrot...
Powiedzmy.
Jestem zrzędą, więc nie bierz mnie na serio.
Kiedy spędzam z kimś miło czas, chcę widywać tę osobę częściej.
Kiedy tego kogoś nie ma, to jeszcze bardziej tęsknię.
Może zaplanuj jakieś fajne momenty.
Często nie chcę kogoś odrzucić i zapominam, by się dobrze bawić.
- Za dużo myślisz? - Tak.
Nie wiem, jak go zaprosić,
więc mimochodem wspomniałam o wyjściu na obiad.
Ale nie wiem, co dalej, więc do niczego nie doszło.
Zorganizuj to.
Nie rozwinę się, jeśli się poddam.
Chcę spróbować jeszcze raz.
To dobry pomysł.
Co lubisz robić w wolne?
Chodzę do kina.
- Lub do muzeum. - Tak?
W Yokohamie jest muzeum sztuki.
Nie byłam tam. Zwykle chodzę do Ueno.
Lub Mori w Roppongi.
- Lubię Ueno. - Chodzisz sama?
- Tak wolę. - Rozumiem.
Swoim tempem.
Chciałem zaprosić cię do muzeum w Yokohamie.
Ale możesz iść sama.
- Zgadzam się. - Tak.
Ale możemy pójść razem.
Chciałabym je zobaczyć.
- Też tam nie byłem. - Serio?
Jakie mają teraz wystawy?
- Nie wiem. - Ciekawe.
Brzmi ciekawie. Wybierzmy się.
Zapowiada się naprawdę świetnie.
Twoje główne zdjęcie na profilu przypomina mój naszyjnik.
Nosisz moje inicjały?
Ogarnij się.
- Co to było? - „Ogarnij się”.
Co oznacza „R”?
To pierwsza litera mojego nazwiska.
- Rozumiem. - Tak.
A poza tym, chłopak, w którym się podkochiwałam
też miał nazwisko na „R”.
Wciąż o nim pamiętasz?
Nie, to przeszłość.
- Teraz to „R” jak Ryo? - Może kiedyś.
Jestem nieznośny.
- Rany. - Zastanawiałem się,
czy to coś wspólnego ze mną.
Myślałeś, że to coś z tobą?
Od początku?
Wprowadziłam się tu, by być bliżej ciebie?
Tak.
Jasne, że tak nie myślałem.
Myślałem, że to Rosja.
„R” jak Rosja? Dokładnie.
Kupię sobie „J” jak Japonia.
- Kup sobie „V”. - Co?
- Kupię ci „V”. - Tak?
Tak.
- Będziemy mieć parę. - Nieźle.
Zabawne.
KOSZYKARZ, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT, LAT 22
MODELKA, LAT 24
Jutro go kupię.
- W sklepie? - Powinni mieć.
- Nie lubię gotować dla siebie. - Nie?
Czasami wolę domowe posiłki.
A jak masz lenia?
Często robię to samo, jak ty wcześniej.
Mieszam tuńczyka z awokado i nasionami sezamu.
- I dodaję ponzu. - Lubisz je?
Uwielbiam.
Mogę je pić.
Chyba.
Też lubię ponzu.
- Kłamiesz. - Serio.
- Uwielbiam. - Cóż...
- Ja bardziej. - Mówię serio.
- Przestań. - Mój brat potwierdzi.
Moi znajomi też.
- Jesz ryż z ponzu? - Pewnie, często.
Najczęściej ryż z jajkiem i ponzu.
Nie z sosem sojowym?
Nie, z ponzu.
- Aji Pon? - Co?
Twój ulubiony?
- Co to? - Marka ponzu.
To ta
- z żółtym wieczkiem. - Właśnie.
- Nie znasz nazwy? - Nie.
Ja znałem.
Brawo.
Mogę nagrać ten gest?
- W życiu. - Proszę.
- Po co? - Dla mnie.
Musisz. To było słodkie.
Śmiało.
Znasz ponzu?
- Jeszcze raz. - Nie powtórzę tego.
- Czemu? - Po co?
Bo to fajne.
Mam to.
- Straszne... - Cudowne.
Co ja robię?
Nie załamuj się. Spójrz.
Straszne.
- Wcale nie. - Tak myślisz?
- Ani trochę. - To miło.
Ugotuję ryż na jutro rano.
- Może coś zostało. - Jest dużo.
Nie będzie, gdy dorwie się do niego Emika.
Tak myślisz?
Sprawdzę.
Twoje curry było pyszne.
Dziękuję.
- Zostało dużo. - Ile?
Dla ciebie...
- jedna porcja. - Właśnie.
Emika może być głodna.
Może dogotujmy na wszelki wypadek.
Ja to zrobię. Uciekaj spać.
- Nie, odpoczywaj. - Jesteś zmęczona.
Serio, nic mi nie jest.
- Wcale nie. - Czemu masz mi gotować?
Z chęcią to zrobię.
Taka jesteś chętna, by gotować ryż?
Dla ciebie tak.
Co?
- Nikt nie jest tak miły. - Czemu?
To nic wielkiego.
- Nie pozwolisz mi? - Jeśli tak chcesz.
- Z przyjemnością. - Dobrze.
- Pewnie. - Dzięki.
Odpocznij. Idź już...
- Połóż się. - Na pewno?
- Tak, już późno. - Jest północ.
- Tak myślałam. - W porządku.
- Dzięki. - Pewnie. Pa.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Dziękuję. - Pewnie.
Płukanie ryżu może być tak zmysłowe?
Ciekawe.
- Rany. - Widziałeś, Tokui?
- Tokui. - Tokui!
Widziałeś?
- Lubisz to! - Idealnie.
Podobałoby mu się.
- Powiedziałby: „Robi się gorąco”. - Właśnie.
Najlepsza scena od dawna.
- Jak przeznaczenie. - To był profesjonalny flirt.
Przede wszystkim, mają idealną chemię.
- To żadne gierki. - Właśnie.
Po prostu się rozumieją.
- Rozumiem. - Mają podobne wartości.
- Idzie im idealnie. - Niech Hana się wstrzyma.
- Racja. - Jeśli zaczeka,
ich pasja może się wypalić.
- Niemożliwe. - Raczej nie.
Nigdy Japonia nie miała lepszych relacji z Rosją.
- Jest idealnie. - Prawda?
Biorąc pod uwagę plan domu, z góry można usłyszeć
każdą rozmowę na dole, prawda?
Jeśli tak bardzo się rozumieją,
to jeśli Hana to dostrzeże, jej uczucia prysną.
To też prawdziwy rozwój.
To dość brutalne otrząśnięcie. Pomyślałabym:
„Jezu, śmiało”.
- Racja. - Tak.
Powiedziałaś to lepiej niż oryginał.
„Proszę, śmiało”.
Kto by to przewidział.
- Nie próżnują! - Ludzie są nieprzewidywalni.
Vivi nie waha się już, czy wykonać ruch.
Robi to bez ograniczeń.
- I ma rozpięty stanik. - Tak?
Pewnie.
Pękł, tak samo jak ograniczenia?
Gdyby nie było chemii, nie mówiłby:
- „To »R« jak Ryo?”. - Właśnie.
- To zbyt bezpośrednie. - Racja.
Podobają się sobie.
Nie muszą nawet sobie tego wyznawać.
- Nie ma potrzeby. - Naturalnie staną się parą.
- Praktycznie zacumowali. - Zacumowali?
- Co? - Pewnie.
Cały czas oglądaliśmy wszystko bez cenzury?
- Nie widziałeś, Shochan? - Rany.
- Nie mogłem uwierzyć. - Właśnie.
Dlatego tak się podekscytowałeś.
- Nie mogłem tego ukryć. - To o to chodziło.
- To praktycznie był seks. - Stąd emocje.
Nigdy płukanie ryżu w mlecznej wodzie nie było tak ciekawe.
Opanuj się.
Trochę przesadziłeś.
- „Mlecznej wodzie”? - Szanuj ryż.
- Zawsze ja. - Przeproś.
- Myślałem... - Przeproś Torichan i ryż.
- Myślałem, że jest fajnie. - To było strasznie.
- Właśnie. - Przegiąłeś.
- Spójrz na nią. - Przeproś.
Przepraszam Torichan oraz wszystkich hodowców ryżu.
Dobrze.
Hańbisz ryż, którym się żywimy.
- Jak możesz? - Tokui...
Nie dam rady bez ciebie.
Tokui!
- Słyszysz mnie? - Tokui...
- Wracaj. - Nie dam rady.
Jestem słaby w sprośnych żartach.
GODZINA 13.00
Podgrzać to z curry?
Ryż też jest zimny.
Podgrzeję to.
- Smażone jajko też? - Nie, zrobi się gumowe.
- Gumowe? - Tak.
- Mam dziś wolne. - Tak?
Super.
- Masz czasem wolne? - Tak.
Regularnie?
Cenne wolne?
- Bardzo. - Jasne.
Jutro znów praca.
Może pojedziemy...
i zjemy gdzieś lunch, Emika?
- Masz czas? - Brzmi świetnie, nie?
- Mam. - Jadłaś już?
Nie.
- Właśnie chciałam. - Idealnie.
Ale zaczekam.
Kai to zje.
Dobrze, że jeszcze nie jadłaś.
Obserwowałeś mnie przejęty?
Tak.
Pochłonęłabym to raz dwa.
Dokąd jedziecie?
- Pojedziemy? - Tak.
Może w okolice Shinokubo.
Lubisz ostre?
- Co? - Uwielbia.
Uwielbiam ostre.
- To jedźmy tam. - Dobrze.
Super.
Brzmi świetnie. Pójdę się przygotować.
Zjedz te jajka, Hana.
Dobrze.
- Nie przesadziłem? - Nie.
Dzięki za zgodę.
- „Za zgodę”? - Pozwalamy ci?
Zabrzmiało oficjalnie.
LUNCH Z EMIKĄ – TUPAS
- Jedziemy. - Powodzenia.
- Denerwujesz się jechać jaguarem? - Strasznie.
Nie stać mnie na takiego.
W szkole nigdy nie byłem popularny.
Domyślam się, że ty za to byłaś
- bardzo popularna. - Tak ludzie myślą.
Bo ubieram się tak modnie.
Ale w środku jestem... może nie antyspołeczna,
ale nigdy w centrum uwagi.
- Zaskoczyłaś mnie. - Prawda?
- Tak. - Tak mi mówią.
Chciałbym powiedzieć
sobie z liceum:
„Możesz nie być popularny,
ale jeśli będziesz ciężko pracował, to będziesz prowadził fajne auto
w towarzystwie pięknej kobiety”.
Powiedziałbyś,
- że jeździsz z popularną? - Tak.
Głupek.
SHINOKUBO, TOKIO
To mój pierwszy raz w Shinokubo.
- Padam z głodu. - Ja też.
Dobrze, że nie jadłam curry.
- Wybacz za to. - Jadłam je już wczoraj.
Byłaś kilka sekund od zjedzenia go.
- To tutaj. - Tak?
WSPOMNIENIA KANTONU
- Śmiało. - Dziękuję.
- Smacznego. - Smacznego.
- Świetne. - Wygląda pycha.
Jedzmy.
Super.
Pasowałoby z kimchi.
- Wiesz, o czym mówię? - Co?
Pyszne.
Mieszkasz w domu od trzech miesięcy.
Szukasz miłości?
Znalezienie miłości...
to dla mnie najważniejsza sprawa.
Jakiś czas temu rozważałam wyprowadzkę.
- Czemu? - Bo nie znalazłam jej.
Postanowiłam jednak zostać trochę dłużej.
Jest ktoś, kto wpłynął na tę decyzję?
Zobaczyłam w kimś potencjał.
Wiele cech danej osoby dostrzeże się,
kiedy się z nią zamieszka.
To prawda.
Tego ranka...
nie miałaś makijażu.
Zwróciłem na to uwagę.
Gdybym bardziej lubiła swój wygląd, malowałabym się rzadziej...
Nie lubisz swojego wyglądu?
- Nie. - Czemu?
To ciężkie. Często myślę o sobie negatywnie.
Powinnaś być bardziej dumna.
Nie mogę mówić ci, jak żyć,
ale myślę, że jesteś świetna i masz wiele powodów do dumy.
Dziękuję.
- To było pyszne. - Tak.
- Dzięki za zaproszenie. - Nie ma sprawy.
Dzięki za spędzenie ze mną dnia.
- Musisz do toalety? - Cóż...
Mogę skoczyć.
Proszę, 400 jenów reszty.
- Idziemy? - A rachunek?
Zapłaciłem.
- Tak? Dziękuję! - Nie ma sprawy.
Już wieczór.
Jak było?
Lunch się udał?
Lunch? Było super.
Tupas jest rozmowny?
- Dobrze prowadzi rozmowę. - Naprawdę?
Czasami zabraknie tematu, ale nie jest niekomfortowo.
Wydaje się tobą zainteresowany?
- Za wcześnie na to. - Czy to bardziej znajomy?
Chce po prostu mnie lepiej poznać.
Ja też tego chcę.
Było super. Dawno nie miałam tak udanego wypadu.
Wyobrażasz sobie, że mogłabyś z nim być?
Zdecydowanie.
- Ale kto wie. - Co się stanie?
Czuję męską energię od wszystkich nowych mieszkańców.
AKASAKA, TOKIO
Dziękujemy za cierpliwość. Rozpoczynamy 59. rozdanie
nagród ACC Tokyo Creativity Awards.
Powitajmy pana Lily’ego Franky’ego od serii reklam Sakeru Gummy.
Najpierw przekażemy nagrodę.
Gratulacje.
POKÓJ DLA OCZEKUJĄCYCH
Gdzie pokój dla oczekujących?
Tędy.
- Gdzie nasz pokój? - Trochę dalej.
TUPAS JOHNKIMVERLU, 22 LATA DAVAO, FILIPINY
W JAPONII OD ÓSMEGO ROKU ŻYCIA 2015: UKOŃCZYŁ LICEUM
2018: ODCHODZI Z NIPPON 2019: PRZENOSI SIĘ DO TOKIO
2019: PRACA W GUNPOWDER LLC WOLNY OD PÓŁ ROKU
- Może być woda? - Tak.
ILUSTRATOR, LAT 56
Musisz nacisnąć z drugiej strony.
Udało się.
- Świetnie. - Proszę.
Minął już tydzień, prawda?
Tak, wprowadziłem się w ostatnią sobotę.
Przywykłeś do dbania o nasze biuro i dom.
- Jesteś zawodowcem. - Tak.
Utrzymujesz też porządek w Terrace House.
Wysprzątałem wszystko, nim pojechałem dziś do pana.
Dopilnowałem tego.
Jest ktoś, kto przykuł twoją uwagę?
Tak. Dziękuję, że pan pyta.
- Już? - Też jest introwertyczką.
- Też jest łagodna? - Potrafi...
- Masz zdjęcie? - Bywa smutna.
To ona.
„Studentka marząca o karierze stewardessy”.
Jest pesymistką?
Patrząc na jej konto,
wydaje się bardzo popularna.
- Jest bardzo żywiołowa. - Tak.
Ma więcej znajomych, niż komukolwiek potrzeba.
Poza w bikini.
Jest zupełnie inna.
Wydaje się beztroska, tańcząc w bikini.
Właśnie o to chodzi.
Jakby pochodziła z innej planety.
Właśnie.
Może być wycofana, ale Instagram pokazuje jej twarz.
Ma naprawdę wyniosłe marzenia.
Ceni próżne rzeczy. Jesteście zupełnie inni.
Jako nastolatek byłem posępny, więc teraz czuję...
że dostaję drugą szansę.
Może nie „dostaję”.
To ryzykowna gra.
Goniąc przeszłość, która nie była ci dana,
możesz natrafić...
Na ścianę?
Ale radzisz sobie z trudnościami.
Chciałam cię o coś zapytać.
Kiedy...
rozmawiałam z Ryo...
Myślałam, że się śmiejesz,
a potem, że pociągasz nosem.
Pozwól mi wyjaśnić.
- Śmiałaś się? - Nie.
Nie byłam pewna.
Nie śmiałam się.
Po prostu widzę, że się dogadujecie...
- Nie. - I czuję zazdrość.
Nie wiem, co się dzieje. Nie pytałam go, jak się czuje.
Może być zakochany w tobie.
Nieprawda.
- Nie wiadomo... - Nie jest.
- Nie wiesz. - Na pewno nie.
Sama robię się tym za bardzo podekscytowana.
Na przykład ostatnio, kiedy z nim rozmawiałam.
W pewnym momencie wykonał dziwny gest,
więc go sfilmowałam.
Od tego czasu wciąż oglądam to nagranie
i myślę: „Jezu, jaki on jest słodki”.
Ponosi mnie.
- Dziś wyjechał na mecz. - Tak.
To najsmutniejsza wieść dzisiejszego dnia.
- Nie wiedziałam. - O czym?
Że wyjechał. Myślałam, że go zobaczę.
- Ale go nie ma. - Często wyjeżdża.
- Tak? - Często.
Szkoda.
- Racja. - Nie wiedziałam.
Tak.
Czuję się zmieszana.
Wiedz, że nie czuję do ciebie żadnej urazy.
Ani do Ryo. Chcę się rozwinąć.
Oby nie chodziło ci o mnie.
- Cześć. - Jestem.
Co dzisiaj robiłeś?
- Pracowałem. - Tak?
Fajnie było?
- W pracy? - Tak.
Świetnie.
- Tak? - Jasne.
Świetnie robić to, co kochasz.
Jak wczorajsza randka?
Zdobyłeś trochę plusów u Emiki?
Nie wiem, czy to, co czuję,
to podekscytowanie przez znajomość z kimś popularnym,
czy faktycznie głębsze uczucia.
Czemu te uczucia mogłyby być głębsze?
Gdyby tak było,
to pewnie chodziłoby o pierwsze wrażenie, jakie zrobiła.
Rozsądnie.
Tylko tak można poznać pociąg do kogoś.
Przykuła moją uwagę, gdy oglądałem program.
Jest słodka i intrygująca. Od początku mnie do niej ciągnęło.
Nie sądziłem, że wciąż tu będzie,
bo mieszka tu już od trzech miesięcy.
Rozumiem.
Wypiłem sam kilka drinków na pobliskiej stacji.
Czułem się samotnie.
Nie nawiązałem w Tokio zbyt wielu znajomości.
Mieszkając tutaj w szóstkę
i rozmawiając z kimś każdego dnia...
czuję szczęście.
- Tak? - Pewnie.
Aż do teraz...
nie czułem się kochany,
szczerze kochany...
przez ludzi wokół mnie.
Cały czas...
pragnąłem tej uwagi z całego serca.
Zawsze byłem sam z matką i młodszym bratem.
Są moją jedyną rodziną w Japonii.
Lily mnie uratował. Ojciec nas zostawił.
Lubimy jeść razem obiady.
Czasami nawet coś ugotuje.
Mam 22 lata...
i czasem myślę, że tak bym się czuł,
gdybym miał ojca.
Nigdy nie miałem oparcia w drugiej osobie.
Nie czułem tego.
Gdy urządzili powitanie...
czułem się naprawdę szczęśliwy.
Ja też.
Nigdy nie byłem częścią takiej grupy.
Nigdy.
Wiem, że to siedzi w mojej głowie.
Jeśli znajdę kogoś, kogo naprawdę polubię...
to chcę się przed nią otworzyć.
Co tam, Tupas?
Co się dzieje?
Co?
- Pijesz? - Jesteś cały czerwony.
Ryo nie będzie kilka dni, nie?
WYJAZD NA MECZ – RYO
- Kilka? - Do niedzieli.
- Racja. - Strasznie długo.
Napisałam do niego.
Co?
Spytałam, czy dziś wraca.
Odpisał: „Nawet nie jutro”.
Rozmawiałem wcześniej z Kaiem.
Pragnę miłości.
Nigdy wcześniej nie byłem przez nikogo kochany.
- Nawet rodziców? - Raczej nie.
Ciężko kogoś pokochać, kiedy nikt ci tego nie dał.
Trzeba pokochać siebie, żeby kochać kogoś innego.
I odwrotnie.
Nie wiesz, jak kogoś pokochać,
jeśli nie wiesz, jak to jest być kochaną.
Nie pokochasz nikogo, bo nikt nie darzył cię miłością?
- Oczywiście. - Wcale nie.
- Tak. - Nie.
- Bo... - Źle to rozumiesz.
Na początku musisz odnaleźć miłość do siebie.
- To niemożliwe. - Czemu?
Wasi rodzice...
od razu was pokochali i dzięki temu znacie miłość.
Możecie przekazywać ją innym.
Nieprawda. A jeśli ktoś wychował się bez rodziców?
Ma zrozumieć miłość tak po prostu?
Skup się na pokochaniu siebie.
To piękna teoria.
To nie teoria, tylko doświadczenie.
Twoja osobowość i to, kim jesteś opiera się głównie na tym,
jak traktowali cię rodzice, rodzina
i środowisko, w którym się wychowałaś.
To częściowo prawda.
Ale z tego punktu widzenia,
jest się skazanym na łaskę innych.
Oddaje się kontrolę nad życiem.
Nie zgadzam się.
Nie chcę żyć zgodnie z decyzjami innych ludzi.
Sama wybiorę własny los.
Nie muszę żyć w sposób, jakiego ode chcą.
Byłoby świetnie.
- Nie tylko... - Nie wiem, jak być kochanym,
więc skąd mam wiedzieć, jak to wyrazić?
Myśląc tak, będziesz tylko dawał sobie wymówki i użalał się,
nawet gdy będziesz winny.
Akceptując to nastawienie ofiary...
łatwo będzie robić sobie wymówki i odpuszczać okazje do rozwoju.
Ciężko będzie ci to przerwać.
Każdy musi kiedyś dorosnąć.
Jesteś odpowiedzialny za każdą decyzję w swoim życiu.
Niezależnie od tego, czy będzie ona dobra, czy zła.
Myśląc tak, zdejmiesz z siebie ciężar.
Prawda? Zamiast winić innych.
Nikt inny nie naprawi twojego życia.
Jak długo będziesz czekał, aż ktoś okaże ci miłość?
- Sam ją stwórz. - Byłoby idealnie.
Nie ma innego sposobu.
Nie zmienisz innych.
Nawet jeśli znajdziesz kogoś, kogo pokochasz,
to nie zrobisz nic, jeśli ktoś nie odwzajemni tych uczuć.
Oczywiście.
Twoje bezpieczeństwo będzie w rękach tej drugiej osoby.
Nie chcę tego.
Musimy być odważni
i aktywnie szukać miłości w nas samych.
Co nam pozostaje?
Można czekać wiecznie.
- Ale po co? - Racja.
Nie ma co czekać, aż miłość sama do nas nadejdzie.
Posłuchaj...
Jesteś dobrą i odporną osobą.
Nie mów o sobie tak pesymistycznie.
Myślisz, że nie wiesz, jak kogoś pokochać?
Jasne, że wiesz.
Z samego rana schodzisz tutaj i zmywasz wszystkie naczynia.
Nie sądzisz, że to wyraz miłości?
Okazujesz ludziom dobroć.
Nie okłamuj się.
Nie wmawiaj sobie, że nie umiesz kochać.
Umiesz i to bardzo dobrze.
Niedobrze jest zgrywać ofiarę.
Zamieszkanie w tym domu to dla niego wielka szansa.
- Świetna rozmowa. - Ma szczęście.
Nie każdy byłby cierpliwy.
Miło, że powiedziała mu:
„To, co robisz, to gesty miłości”.
- To było cudowne. - I miłe.
- Vivi jest super. - Daje świetne rady.
Jej odpowiedzi kipią pewnością siebie.
„Już to znasz”.
Rosja jest nie do pokonania.
- Niezwyciężona. - Świetne.
Masz godną rywalkę, Hana.
Co powiedział Ryo, gdy zrobił ten gest?
„Ponzu”. Nawet to było świetne, bo są w sobie zauroczeni.
- To oznacza miłość. - Racja.
- To prawda. - Tak.
Mogłabym wpatrywać się w zdjęcia ukochanych cały dzień.
Lub czytać ponownie SMS-y.
Albo rozmowy w Internecie.
- To sprawia radość. - Prawda?
A co ze słowami Vivi,
że Ryo może być zakochany w Hanie?
- To brzmiało fałszywie. - Cóż...
- To niecelowe. - Chce być miła?
- Nie wie, co czuje Ryo. - Nic nie mówił.
Może być mała szansa, że lubi Hanę,
ale pominęła, że jest „mała”.
- Hana ma dobre nastawienie. - Tak.
- Jest cierpliwa. - I dobrze.
Musi przetrwać serię bolesnych wydarzeń.
Na jej miejscu, czekałbym na nokaut.
Ale według rozmowy w pokoju zabaw,
chce skupić się na własnych uczuciach.
Byłoby dość strasznie,
gdyby Vivi bała się wspomnieć cokolwiek o Ryo.
- Dla Hany też. - Racja.
Tak będzie lepiej.
Już od dawna nie widzieliśmy takiej pasji
- jak u Ryo i Vivi. - Robi się gorąco.
Ciekawe, co nas czeka.
Mogą być razem.
- Racja. - Może.
- Pasują do siebie. - Tak.
Chcę ich oglądać.
- W scenie pocałunku. - Tak.
Zróbcie to!
Vivi może ją zainicjować, kiedy straci cierpliwość.
- Oby. - Nie mogę się doczekać.
Ale z Tupasem
- robi się ciekawie. - Tupas...
Nie było jeszcze takiej postaci.
- Jest pierwszy. - Nigdy w programie.
- Błąka się w miłości. - Tak.
Jest niezdarny i wycofany.
- Ale wciąż go nie rozumiem. - Ja też.
Jakby coś ukrywał.
Samotne upicie zwiastuje jakiś wewnętrzny chaos.
To będzie ważna wskazówka.
- Racja. - Ciekawe, co to.
Alkohol może być jego wadą.
Też wyczuwam kłopoty z piciem.
Nie powinni go do tego zachęcać.
Nie, niech mu stawiają.
- Będzie lepiej. - Jasne.
- No tak. - Wyślijmy mu zapas.
- Całą skrzynkę. - Pewnie.
GODZINA 14.00
- Cześć. - Cześć.
Sprzątasz?
- Dzięki. - Żaden problem.
Pomóc ci?
- Co robisz? - Pomożesz?
Możesz wynieść śmieci?
- Z całego domu? - Jasne.
Lodówka jest przepakowana.
- Kupujemy pełno rzeczy. - Prawda?
Ostatnio wspomniałaś,
że chcesz zobaczyć film.
- Tak, Yesterday. - Właśnie.
Kiedy masz czas?
- Mam sporo. - Tak?
Tak.
Miałem powiedzieć ci wczoraj.
Kupiłem jogurt.
Dzięki, ale czemu?
Źle się czułaś.
Dziękuję.
- Podobno jest dobry na kaca. - Jogurt?
Tak mówią w Google.
- Napij się. - Dzięki.
Co jest dla ciebie randką?
Gdybym nie był kimś zainteresowany
i nie chciałbym spędzać razem czasu,
to nie zapraszałbym nigdzie tej osoby.
- Rozumiem. - Tak.
Ty naprawdę mnie interesujesz.
- Nie wiem, co odpowiedzieć. - Też bym nie wiedział.
Zapraszasz mnie gdzieś,
więc byłam tego ciekawa.
Myślę, że jestem zainteresowany.
Nie „myślę”. Wiem.
Chciałbym częściej wychodzić coś zjeść
i spędzać więcej czasu razem.
Tak czuję.
Ja też za dużo myślę i bardzo się denerwuję.
Rzadko słyszę takie rzeczy.
Czerwienię się.
Też chciałabym spędzać z tobą więcej czasu.
Nie myślałam, że je zrobisz.
Nie?
Powieśmy je gdzieś.
- Fajne. - Co?
- Wyszło super. - Tak?
To kiedy film?
Kiedy masz wolne?
Pasuje mi codziennie.
Może w czwartek?
Wieczorem mam plany, ale wcześniej jestem wolna.
Pomyślałem, że po kinie pójdziemy coś zjeść,
ale jeśli masz plany...
Mogę je przełożyć.
- Nie trzeba. - Żaden problem.
Jeśli pójdziemy siódmego, to żaden problem.
- To siódmego. - Umówieni?
- Super. - Zapisałam.
Czekam na to.
Napisy: Krzysztof Zając